gevonden.....

Vorige week was ik voor het eerst aan het rondsnuffelen tussen 11 miljoen foto's in het archief van Spaarnestad Photo.
Voor een aantal kunstenaars is het archief opengesteld om met de foto's uit het archief 'iets' te doen. Je mag je eigen project verzinnen.
Voorlopig ben ik nog een beetje aan ontdekken.
Hoe het archief in elkaar steekt, wat er aan beeldmateriaal verstopt zit en loop ik willekeurig lades opentrekkend door de gangen heen.
Geen idee welke kant het op gaat.
Het is moeilijk ook.
De foto's zijn bijna altijd door professionele fotografen gemaakt, en in opdracht.
Het ligt er allemaal net wat te dik bovenop en het klopt allemaal precies.
Maar het zijn gelukkig wel allemaal oude foto's.

Toen ik terug kwam van Spaarnestad Photo reed ik langs de kringloop.
Mijn favoriete kringloop gaat gewoon sluiten en naar een andere locatie.
Op zich niet zo erg want ik ga zelf in Rotterdam wonen binnen twee weken, maar toch is het jammer. De persoon die altijd de dia's voor me bewaarde had een laatste doos vol met dia's.
Loodzwaar.
Het bleken 6x6 en 4x4 dia's in raampjes met glas.
Best luxe.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een verademing was om gewoon weer lekker ongegeneerde amateurfotografie te bekijken na al die foto's bij Spaarnestad.
Het zijn er een hoop.
En ze zijn echt heel mooi.
De fotograaf is zoals gewoonlijk de man.
Een keurig nette man.
Als ze stoppen naast de weg om een kopje koffie te drinken doet hij dat met kop en schotel.



Het zou natuurlijk kunnen dat ze die kop en schotel bij een wegrestaurant vandaan hebben wat je net niet in beeld ziet maar ik denk dat ze standaard met kop en schotel hun koffie nuttigen.
Tijdens de pic-nic doen ze het ook namelijk.



Reuzeaardig allemaal.
Op de helft van de foto's is de vrouw van de man met kop en schotel het hoofdmotief.
Omdat de man zijn fotografie serieus nam, nam hij rustig de tijd om de foto's te maken. De vrouw had dan weer net iets te veel tijd werd ongeduldig en begon dus maar alvast te poseren. Voordat de man het licht had gemeten en zijn camera paraat had, was de vrouw al op het dak van auto, in een boom of op de hoogste rots geklommen of stond ze ongeduldig te wachten.













Niet alleen op vakantie werd er gefotografeerd.
Zo nu en dan nam de man zijn rust om ook thuis binnen een portretje te maken van de vrouw. Ook alleraardigst.











Die laatste foto is bijzonder, vind ik dan toch.
Dat rode doosje op tafel staat nu gewoon bij mij thuis.
Het is een dia opbergdoosje voor 6x6 raampjes, en alle 6x6 dia's zitten in dat soort rode doosjes.
Volgens mij is dat voor mij in ieder geval een unicum.
Dat er iets op een foto staat van een onbekend iemand wat nu bij mij thuis ligt.
Vast nutteloze informatie maar ik was er best blij mee.

Dat was het even voor nu.
De vrouw kreeg een kind, of misschien wel twee zo ver ben ik nog niet met scannen, maar die volgen nog.

PS, heeft er iemand toevallig een 6x6 diaprojector over?

dus.....

Vandaag vond ik een foto die ik pas na drie keer bladeren door de bak met fotolijstjes tegenkwam.
Je ziet de afbeelding bijna niet.
Er zat geen glas meer voor de foto.
Ik denk dat de foto jaren lang onder het kussen van iemand heeft gelegen en helemaal is geabsorbeerd door gedroomde dromen.

Arles.....

Al weer een paar weken terug uit Arles.
En ik heb nog steeds een beetje heimwee.
Ben blij dat het roze wc papier uit Arles op is.
Roze kleurt vreemd bij de kleur van poep.
Voor de grap vandaag 6 rollen oranje wc papier gekocht.
Oranje en bruin deed het toch erg goed in de jaren zeventig.
Mijn filmpjes met de foto's uit Arles zijn nog niet vol.
Het enige wat ik heb is een foto van mijn groene mooie tent.

het was vandaag een vreemde dag.....

Vreemd doch uitermate prettig.
Ik werd aangenomen voor de master fotografie opleiding in Breda, vond een erg mooi fotoalbum uit 1937 bij de kringloop en staarde een uur lang onderweg in de auto naar een onderstebovenwereld die werd weergegeven in een druppel. Dank voor het insect wat de druppel veroorzaakte. Het is niet zomaar een druppel. Het is een precies goed druppel. Niet te groot en niet te klein. Hij waait niet uit bij teveel wind en zit net buiten het bereik van mijn ruitenwisser. Als je in de druppel kijkt is alles ondersteboven. Leuk.
Dat fotoalbum lag achterin de bus, het liefst bladerde ik het nog tien keer door terwijl ik aan het autorijden was, maar dat mag niet.
Ik heb er maar een paar foto's uit gescand.
Het is een vreemd album maar zoals ik al zei, er zitten mooie foto's in.

Het is van een rijke familie met bontjassen en als ze op vakantie gaan nemen ze heel veel koffers mee, en om te laten zien hoeveel spullen ze wel niet hebben maken ze daar een foto van.





Ik denk dat de vader de fotograaf is. Vaders vinden fotograferen vaak leuk. De dochters wat minder, maar als het moet dan moet het maar.



Oehh...



En zwemmende mensen die torens met elkaar bouwen kan ik ook wel waarderen.





Dat was het even voor nu. Ik ga zo lekker slapen, moe.

.....

uitzwaaien...

ergens aan de waal...

...

buiten de bergen om dus...

op reis.....

Ik wil graag op reis.
Buiten de bergen om.
Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste 10 kilometer al gefietst met mijn nieuwe oude bakfiets.
Hij staat in de tuin bij mijn ouders.
Zo moet hij gaan worden.

er zat een polletje in haar neus...

Uit een doosje met dia's van de kringloop.
Een juffrouw die moest niezen.
Mooi hoor, en goed getimed ook.
Ik vroeg me af of er een polletje haar neus in vloog terwijl ze lag of zat.
Die kleine beweging van die hand is zo mooi.

vreemdsoortig obsessief...

Vandaag was ik er voor het eerst.
Meerdere mensen hadden me al aangeraden om er eens te kijken maar het kwam er niet van. Ik ging er vandaag heen omdat ik zowaar een doel had. Een foto omruilen of eigenlijk drie foto’s.

Gisteren schreef ik wat over foto’s die ik vond. Ik dacht dat ik het nog wel een keer zou kunnen maar dan net anders maar het lukt niet. Dus citeer ik mezelf dan maar even.

Gisteren schreef Don het volgende:

Vorige week ben ik naar de rommelmarkt geweest.
Ik kocht er een paar foto’s.
Van mannen.
Toen ik thuis kwam wist ik al dat het niet klopte.
Mijn collectie vreemdsoortige (maar op een positieve manier fascinerende) vrouwen keken alle met een scheef oog naar de man met bril in lijst die te boos keek maar wel de tekst ‘voor mijn beste Marie’ had geschreven op de passe-partout waarin hij zat gevangen. De andere man lag nog op tafel, in tweevoud. Vlak, dus hij kon niet worden gadegeslagen door de vrouwen. Hij heeft een obsessie voor zijn eigen neus.
Kijkt niet verder dan deze lang is, maar dan toch alleen in letterlijke zin.
Ik besloot om wat duidelijker te verzamelen.
Vanaf nu af aan alleen nog maar vreemdsoortige (maar op een positieve manier fascinerende) vrouwen.
Ik ruil mijn mannen in hoop ik.

Ik was naar Haarlem gefietst, naar het Institute of Concrete Matter van Frido Troost.
De twee foto’s van de man met de obsessie hoefde hij niet te hebben.
Het waren carte de visite waarvan hij er vele duizenden had.
De foto van de man met bril in lijst die te boos keek maar wel de tekst ‘voor mijn beste Marie’ had geschreven op de passe-partout waarin hij zat gevangen was wel inruilbaar. Ik mocht op zoek naar een portret van een vreemdsoortige (maar op een positieve manier fascinerende) vrouw.
Het was erg druk op het moment dat ik er was.
Er liep een schoolklas van de fotovakschool rond die zelf ook mochten neuzen in de dozen en ladekasten vol met foto’s.
Ik dacht dat het gemakkelijk zou zijn om een andere foto te kiezen.
Het liefst had ik een foto van precies hetzelfde formaat en ook opgeplakt op een mooi kartonnetje. Helaas stonden er op die foto’s geen vreemdsoortige (maar op een positieve manier fascinerende) vrouwen.
Ik had een systeem bedacht want je kunt natuurlijk niet zomaar over één nacht ijs in een wak schaatsen. In elke doos die ik doorbladerde legde ik mijn favoriete foto’s bovenop. En ik probeerde te onthouden welke foto eigenlijk het mooist of het beste was. Als ik eerlijk ben was het niet mijn ding.
Iemand anders had al die foto’s al ingedeeld in categorieën had ze al eens gevonden, betast en besnoven. Uiteindelijk heb ik wel een foto gevonden die me aansprak netjes uit de serieuze dozen en ladekasten.

Terwijl ik daar een beetje rondliep en bladerde hoorde ik het verhaal over de 10 eurocent koffer. Volgens Frido heeft hij een stagiaire die licht autistisch is en een fotografisch geheugen heeft wat handig is in een antieke fotowinkel, maar ze kan niet al te lang met hetzelfde thema bezig zijn. Soms gooit ze dus een stapel prima foto’s in die 10 eurocent koffer.
Kijk nu werd het leuk, rommelen in een koffer, alle foto’s dwars door elkaar, eigenlijk een soort van afgedankt.
Er was geen doorkomen aan, 10 centimeter dik, 80 bij 60 cm breed foto’s, allemaal foto’s voor 10 cent per stuk.
Jeeh.
Die koffer is leuk daar kom ik voor terug.
De rest van mijn vreemdsoortige (maar op een positieve manier fascinerende) vrouwen hoop ik gewoon weer te vinden op rommelmarkten, in kringloopwinkels en bij de Emmaus.
Er staan nu een stuk of wat nieuwe vreemdsoortige (maar op een positieve manier fascinerende) vrouwen in mijn vensterbank wazig de wereld in te kijken. Blik schuin naar de andere man, in tweevoud, die nog iets ongemakkelijker zijn eigen neus obsessief aan het bekijken is.

.....

trein.....

Ik reis niet zo vaak met de trein.
Eigenlijk alleen maar als mijn auto naar de garage is.
Meestal als ik in de trein zit staar ik een beetje uit het raam.
Mijn laatste treinreis staarde ik een uur lang naar een vette hoofdafdruk op de stoel tegenover me.
Mogelijk achtergelaten door het oude mannetje met iets te veel brillantine in zijn haar, of misschien wel door dat reizigersmeisje wat met opgetrokken knieen op de bank in slaap was gevallen en uiteindelijk zwetend wakker werd na een vreemde droom, of was het die Nederlandse jongen met een permanent die aan het bellen was en na elke zin (in Marrokaans accent) zijn vettige haar achterovergooide.
Mooi zo'n lelijke vlek op een stoel in de trein.

.....

Duizelig van draaien en rondjes
heen zonder weer

.....

nieuw boekje onderweg.....

.....

1000 woorden de expo...

9 april is de opening van de expositie 'een foto zegt meer dan 1000 woorden'.
Ik doe ook mee.
Er is ook een website klikkerdeklik

ergens in Parijs...

pasen...

Pasen was vroeger altijd best leuk.
Als ik me niet vergis mocht het trommeltje met snoep wat we opspaarden tijdens het vasten dan open en mochten we paaseieren zoeken in de tuin.
Behoorlijk fanatiek.
Uiteraard wil je meer paaseieren vinden dan je broer.
En al doende leert men, liepen we eerst als een kip zonder kop door de tuin te rennen met de handen helemaal vol waardoor er bij elk ei wat je opraapte er twee uit je handen vielen , het jaar erop waren we er beter op voorbereid. De eieren konden toen netjes in een boerenbond schaaltje, hoe efficient.
Uiteraard deden we dat op ons paasbest.
Paasbest?
Ja paasbest.
Met pasen had je naar goed oud hollandsch gebruik nieuwe kleren aan.
Het maakte niet uit dat je je haren niet had gekamd en je met je nieuwe schoenen door de tuin baggerde, je kleren waren in ieder geval mooi en nieuw zoals het hoort met pasen.
Einde.
Ik kon geen goed einde verzinnen.
Hmm, nee nog steeds niet.
Het volgende einde wordt vast beter.